21/22 juli. “En route met een show-stop.”

Onze terugreis begint om iets voor half negen. Een half uurtje later dan we oorspronkelijk bedachten, maar dat had voornamelijk te maken dat de stofzuiger niet meewerkte en ik dus op mijn knieën met een speciaal borsteltje Iona’s jas van het rode tapijt moest halen. Zo gemakkelijk als eerdere stofzuigpartijen waren, zo moeilijk was het nu. En dat ik -eenmaal in de auto-  ontdek dat ik mijn telefoon op het aanrecht heb laten liggen, kost ook 5 minuten. Maar alles bij elkaar rijden we redelijk vlot richting de M 6 en alhoewel het een heel lange rit is, verloopt het voorspoedig en zijn we tegen vieren in het hotel in Stafford. 

37802820_2096634573741081_6716263780658970624_n

De kamer is niet klein, maar wel erg benauwd. We kunnen merken dat we al weer zo’n stuk zuidelijker zijn want de relatieve koelte van de Hooglanden lijkt nu erg ver weg. Gelukkig heeft het hotel een kleine lounge beneden waar de honden ook welkom zijn en daar is het heerlijk koel. We strijken er met een versnapering neer, bestellen een pizza en kunnen rustig de hele avond blijven zitten, tot het tijd is om de honden nog een keer mee uit te nemen en bijtijds naar bed te gaan. Helaas is het op de kamer niet afgekoeld en vooral Barra heeft last van de hitte, waardoor hij blijft hijgen en onrustig is en we geen van allen kunnen slapen. Als E. tegen twee uur de ventilator weer aanzet is het iets minder benauwd, maar beiden waken we meer dan we slapen, zodat de ochtend bijna als een opluchting komt.

 Na het ontbijt is het naar showterrein is het een half uurtje rijden en boffen we want het drukke stukje M 6 valt mee en daardoor komen we mooi op tijd in het park aan. Daar kom ik al veel kennissen tegen nog voordat we het parkeerterrein af zijn en er is een plaats voor ons vrijgehouden bij ons vriendengroepje, waar tot mijn grote plezier ook de eigenaresse van Iona´s “verloofde” bij zit. Het is zo heerlijk om F. en maar man weer te zien en mijn dierbare vriendin M. met haar altijd wat emotionele reactie op Barra, maar ook de lieve mensen uit België, veel mensen die door de jaren heen meer dan “collega-exposanten”zijn geworden. Showen is hier niet meer alleen showen. Het is voor mij tegenwoordig een reünie van gelijkgestemde zielen geworden. Daarnaast zijn er vanzelfsprekend vele schitterende honden te zien en zoals altijd als ik in deze contreien met een of meerdere honden ben, voel ik me intens dankbaar, zelfs wel een tikkeltje trots dat ik er bij kan staan.

Omdat er meer dan 570 inschrijvingen zijn, zie ik dat de tijd erg hard verstrijkt en de klassen erg groot zijn. Een klasse van 27 of 31 honden is niet uitzonderlijk (en dan te bedenken dat er volgend weekend een show is waar 5 reuen en 12 teven in het totaal zijn ingeschreven!) en ik realiseer me dan dat de klasse voor Barra zo groot is dat er daarna gepauzeerd wordt. Tijdens de lunchpauze, die ongeveer een uur zal duren, is een grote Kampioenenparade. Dat maakt dat ik besluit Barra terug te trekken, ook al stond M. al klaar om hem te showen omdat Iona tegelijkertijd in haar tweede klasse zou staan. Tegen de tijd dat hij aan de beurt zou zijn, moeten we eigenlijk al lang op de terugweg richting Folkestone rijden.  Iona kan nog net voor de lunchpauze in een klasse mee en dat doet ze op haar manier: kwispelend, blij en vrolijk. Ze wordt uiteraard niet geplaatst, de klasse is groot en zij lijkt klein. De keurmeester geeft aan: “She is in her bikini..” Dus met wat voortijdige heimwee, gekruid met een snufje spijt, verlaten alle lieve mensen om ruim op tijd met een licht oponthoud bij de trein in Folkestone te arriveren. Waar we helaas een vertraging van meer dan een half uur krijgen. Net op het moment dat ik iets te eten wil halen, komt E. me snel zoeken: een steward heeft onze auto aangewezen om meteen door te rijden. Dus de vertraging lijkt niet nodig te zijn. Maar dan worden we door de douane eruit gehaald om alles te controleren en loopt de vertraging dan toch behoorlijk op.

37797042_2096635027074369_5938673321951363072_n

Eenmaal aan de overkant van het Kanaal ruiken we “de stal” en willen we nadat de honden nog uitgebreid uit zijn geweest goed doorrijden, maar meerdere files verijdelen dat plan. 

37647974_2096633993741139_4420507996061171712_n

Uiteindelijk rijden we om twee uur de Wijk op, het is donker en mistig. E. zet me af op de weg zodat ik met Iona en Barra en mijn handtas het pad oploop. Ik word enthousiast begroet door blije honden, die het middernachtelijke uitje een onverwacht plezier vinden. Tegen de tijd dat alles weer in rust is en ik in bed lig, is het half vier. Ik ben weer thuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *