23 juli. Thuis.

Vandaag is Lizzie jarig. Het voelt vreemd dat zij in Amsterdam is en ik thuis en onwillekeurig komen er herinneringen bovendrijven. 20 jaar. Toen we nog een gezin waren met familie om ons heen, onze ouders allemaal nog leefden. Dat hummeltje was geboren en niemand kon weten dat ze het 20 jaar later al meer dan drie jaar zonder vader zou stellen. Ik word er wat verdrietig van, voel me -na de fantastische Schotse week wat ontheemd en alleen. Maar als ik de eerste ochtendwandeling wil gaan doen, realiseer ik me dat de merkwaardige leegte die ik vannacht bij thuiskomst in de mist op het erf waarnam, niet zomaar een leegte is. Het hele erf is schoon, kaal en ruim.

erf 1

P. heeft samen me haar moeder een enorme klus geklaard. Ze hebben onkruid en rommel van jaren en jaren weg gewerkt. Ik maak een kop koffie en loop de tuin in, het terras, het erf op. In de schaduw kan ik een zitje maken voor mijn slaapkamer. De bulten rommel en stenen zijn overzichtelijke stapels geworden. het ondoordringbare bos van brandnetels is met de grond gelijk gemaakt, ik heb er meters extra grond bij gekregen. Wat een hels karwei moet het zijn geweest! Wat onvoorstelbaar lief van hen om hun oppasdagen tot een werkkamp te transformeren. Mijn onbestendige, eenzame gevoel maakt plaats voor het overlopen van dankbaarheid en warmte voor de twee vrouwen die van mijn rommel-erf een heerlijke plek hebben gemaakt. 

erf 2

Als ik ben bekomen van de verrassing, vragen er nieuwe dingen mijn aandacht. De papegaai is gewond en daar moet ik met de dierenarts over bellen. elf moet ik naar de huisarts, omdat ik grote, blauwe plekken op mijn benen heb en talloze jeukende bulten in mijn gezicht, hals, op armen en benen. E. komt al mijn bagage brengen, er is een bijennest die weggehaald moet worden voordat de honden er in trappen. Twee van de teefjes zijn loops geworden, dus ik ga nu al scheiden vanwege de grote toeloop van intacte reuen vanaf morgen. Heather wordt thuis gebracht door H. en J. en in de avond haal ik Islay op bij vriendinnetje J. Eer ik het in de gaten heb is de dag alweer voorbij en stal ik mijn souvenirs uit, terwijl ik voor mezelf een “wee Dram” inschenk en me -nadat de honden voor de nacht zijn verzorgd en uit geweest nog even in gedachten terug laat voeren naar de afgelopen dagen. 

361 Goldens. Vele goede kennissen en lieve vrienden. Een vervallen landgoed en een nieuwe eigenaar die het voor verder verval wil behoeden. Een herinnering aan de muur.

souvenir 2

Een herinnering over de leuning van de stoel.

souvenir 3

Een fles whisky. Nieuwe vooruitzichten om over een maand of twee weer terug te zijn in Schotland met Iona voor de ontmoeting met haar “verloofde.” 

whisky

En: P. en C. die me zo’n prachtige verrassing thuis hebben bezorgd. H. die zo lief voor Heather heeft gezorgd en J. voor Islay. Nog meer vrienden die me eind van de week gaan helpen het erf af te rasteren tegen wegrennende honden. Ik prijs me gelukkig met al die fijne mensen om me heen.

En dat alles neemt niet weg dat Lizzie jarig is en ik haar pas morgen in mijn armen kan sluiten en Gijs dit alles ook weer niet mee maakt en ik hem verschrikkelijk mis, hoe beter het allemaal gaat. We hadden samen deze reis moeten maken. Ik had zijn commentaar willen horen op de rondzingers van de microfoon tijdens de lezing. Ik had het speciale geluidje willen horen wat hij maakte als hij diep ontroerd was – en dat zou hij meerdere malen zijn geweest op deze trip. Ik had hem Lizzie in de armen willen zien sluiten, omdat zijn kleine meisje 20 is geworden. Maar hij is er niet. Alle schatten van vrienden en vriendinnen zijn er wel. Met hen leef ik door. Door hen leef ik door. 

Lieve allemaal, dank jullie wel voor alles en zoveel meer waarmee jullie me op de been houden! Ik hou van jullie. 

roos 4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *