28 mei. stof tot nadenken…

Dinsdagochtend. Zo’n moment waarop er eigenlijk veel moet gebeuren, maar nu de zon de kilheid heeft overgenomen ben ik niet vooruit te branden. De belangrijkste taak is het aangaan van de strijd tegen het stof. Een aantal droge dagen en een tiental blije Retrievers die graag in het zand rollen en dan vrolijk zwiepstaartend naar binnen komen, veroorzaken hele stofwolken.

Maar ik moet ook nodig met mijn zus bellen. Dus doe ik het alletwee tegelijk. Multitasken was toch een tot kunst verheven kwaliteit van vrouwen? Al bezemend toets ik het telefoonnummer in. Om dan tot mijn schrik erachter te komen dat het multitasken toch niet helemaal vlekkeloos verloopt. Want in gedachten vorm ik de cijferreeks die mijn hele leven al in mijn geheugen gegrift staat. Maar het oude telefoonnummer van mijn al jarenlang geleden gestorven moeder geeft geen gehoor.

Na een tweede, ditmaal succesvolle, poging krijg ik mijn zusje aan de lijn. Ik noem haar nog steeds mijn zusje, terwijl deze verstandige vrouw ook al twee cijfers in haar leeftijd heeft staan die beloven dat het leven daarbij begint. Eerst praten we de gang van zaken van ons weekend door en dan vertelt ze dat ze een artikel heeft gelezen dat diepe indruk achterliet. De strekking van het verhaal is, dat wij mensen niet zelf onze besluiten en keuzes maken,  maar dat het allemaal al voor ons is bedacht. dat er dus eigenlijk niets is dat we zelfstandig beslissen. Het artikel staaft dat door te belichten hoe ons lichaam zelf aangeeft dat we honger hebben, het valt zelf (meestal) in slaap en doet alles wat het moet doen. Volgens de schrijvers en de onderzoekers van het stuk is dat met onze geestelijke keuzes ook zo. Niet wij bedenken zelf dat we vandaag moeten bezemen en bellen, maar iets dicteert ons dat. Mijn zusje illustreert het met sappige feiten die de schrijver aangeeft. Ik kijk eens naar het zand op de vloer en vraag me af of dat met honden ook zo is. Dan kunnen ze er dus helemaal niets aan doen dat ze tot hun kniëen in het zand graven of besluiten in een vers gemest weiland te rollen. Dan is dat plan al voor hen gemaakt. Toch kan ik me er niet aan onttrekken dat ik het niet geloof. Want iedereen is verschillend en heeft ook met verschillende keuzes te maken, heeft verschillende manieren om met keuzes om te gaan. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat alles al voorbedacht is want dan zou er ook niets aan het toeval overgelaten kunnen worden. We discussiëren er nog even over en komen dan tot de conclusie dat er een heleboel is waar we in vertrouwen en zelfs in geloven, dat onze moeder ons daar ook veel van heeft meegegeven maar dat er iets is, dat ons dwingt om nu het gesprek te beëindigen of om nog even door te praten over het weer, nee, dat wil er bij ons niet in!

DSC_1464 (2)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *