11 september. Kraamvisite.

Na een onrustige nacht in de kleine bedden ga ik al vroeg naar Iona toe, want plassen op het dek doet ze liever niet en ze moet toch nodig. Ze lijkt niet erg gestrest en springt zelf de auto weer in nadat ik haar een bak eten heb gegeven. A. en ik nemen een klein ontbijtje met goede koffie en een lekker broodje en als we onze koffers weer hebben dichtgedaan horen we al door de luidsprekers dat de passagiers van dek 5 naar hun auto’s moeten. Toch duurt het nog ruim drie kwartier eer we werkelijk ontschepen, dus ik haal Iona uit de achterbak om wat heen en weer te kunnen lopen. Ze laat zich uitgebreid aanhalen door het Schotse echtpaar met hun Field Spaniël. Als we het schip afrijden moeten we opnieuw erg lang wachten eer we langs de douane kunnen, dus ik laat Iona bij het meest kleine stukje gras plassen, naast de rode telefooncel waar haar zoon Barra twee jaar geleden ook heeft gesnuffeld.

058

Eenmaal alle plichtplegingen achter de rug rijden we langs een park, waar we ontdekken dat vrijwel alle honden die we aan boord ontmoetten daar uitgelaten worden. Dus ook Iona mag nog een half uur wandelen alvorens we de navigatie op het adres van mijn vrienden in Newcastle instellen.

061

Precies op de tijd die ik had aangekondigd rijden we de straat in. Het is heerlijk om deze lieve mensen weer te zien, te omhelzen en bij hen te zijn. maar hoe mooi is het ook om Iona’s “kleinkinderen” te kunnen bewonderen! F. is zo blij met haar nest en ook haar grote, stoere echtgenoot is trots en vertederd. Skye leek me wel degelijk te herkennen, ze kwam uit haar kraamkamertje om me te begroeten.

puppies 3 puppies 4

Na een paar genoeglijke uurtjes rond de werpkist, compleet met beschuit met muisjes, laat ik Iona nog even lopen en gaan we aan het laatste stukje van onze reis beginnen, dwars Engeland door naar Castle Douglas, waar we als vanouds verwelkomt worden door het roedel van M. Opnieuw een feest van herkenning, ditmaal bij Iona, die precies weet waar het grote weiland is en waar ze het huis binnen moet gaan.

015.1

Als we onze spullen uit de auto hebben gehaald, uitgebreid een kop koffie hebben gedronken omdat het tea-time was, help ik M. met het in elkaar zetten van haar nieuwe airfryer want wij zijn haar proefkonijnen voor het eten.A. gaat wat werken op haar computer. Er zijn voor haar veel mails te beantwoorden.

Na het eten vertelt M ons uitgebreid van alles over haar prachtige reis naar Australië en Nieuw Zeeland, we laten de honden voor de laatste keer uit en dan gaan we allemaal bijtijds naar onze bedden. Iona weer als vanouds bij mij in het kamertje, waar mijn armbandje nog ligt van de vorige keer dat ik hier sliep. Ik schrijf nog even een paar berichtjes en dan merk ik dat ik halverwege in slaap begin te sukkelen. Het is zo fijn om hier weer te zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *