14 september. Terugreis.

Ook deze ochtend is A. aan het werk als ik beneden kom en staat M. klaar om met haar jachthonden naar het landgoed te gaan. Het regent en het ziet er naar uit dat de herfst hier in dit mooie stukje van de wereld echt is ingetreden. We nemen innig afscheid, M. drukt me op het hart dat haar huis mijn vakantiehuis is en dan is het ineens vreemd rustig. Als A. bezig is met haar ochtendwerkzaamheden ga ik uitgebreid met Iona wandelen en gaan we daarna onze spullen inpakken. Dan rijden we naar Castle Douglas, want ik wil wat boodschappen doen om mee te nemen naar huis. Ook A. haalt wat lekkere dingen om mee te nemen en trakteert me op een fles van mijn lievelings-whisky. 

Eenmaal terug op Byways is er eigenlijk geen reden om te blijven; alles is gedaan, alles is gezegd en M. en S. zijn naar hun werk. Daardoor rijden we op ons gemak naar Newcastle terug en zijn er vroeg. We gaan naar het winkelcentrum vlak bij de haven waar A. wat broodjes voor de lunch haalt en die eten we op vlak voordat we gaan inchecken, zodat Iona nog een lekkere, lange wandeling kan maken en door veel voorbijgangers geknuffeld en bewonderd wordt.

064

Het inschepen neemt zoals gebruikelijk aardig wat tijd in beslag en ik merk dat Iona de enorme hoeveelheid motorrijders naast ons erg angstaanjagend vindt. Ze vergeet zelfs te kwispelen en wil de auto niet eens uit. Eenmaal op het schip besluit ik, zodra we zijn afgevaren, om maar meteen naar haar toe te gaan. Aan alle kanten klinken harde, schelle geluiden van auto-alarmen en ik vind dat heel onaangenaam. Als blijkt dat de zandbak, waarop de honden tijdens deze reis moeten plassen, niet op het dek staat maar in een hal en we dus niet het dek op mogen, word ik behoorlijk geïrriteerd door deze gang van zaken.

Het is vrijdags-druk op het schip en we hebben besloten dat we niet in het buffet gaan eten, maar ons diner laten “upgraden” naar een tweegangen menu in het restaurant. Dat zorgt ervoor dat we eerder aan tafel kunnen dan het buffet van kwart over acht. Als we aan een raampje gaan zitten in de pub, ontdekken we dat de verdieping waarop deze gesitueerd is, samen met het restaurant, opvallend rustig is.

Het diner, aan een tafeltje vlak bij het raam waardoor we uitzicht hebben op zee, is ronduit zalig. De wijn die A. erbij bestelt is de meest verrukkelijke Amarone della Valpolicella die ik ooit proefde en het complimenteert het botermalse stukje gegrilde vlees.

WPksbGtgSIGSpygygyPz5g_pl_375x500

Wanneer Iona daarna opgewekt is en op het dek een plas doet, ben ik helemaal blij. We keren terug naar de nog steeds rustige pub. A. laat de ober nog een heerlijke whisky inschenken en we praten wat met een Nederlands echtpaar. Bijtijds gaan we naar onze hut, die ondanks dat het een tweepersoons is, aanmerkelijk geriefelijker bedden heeft dan op de heenreis, waardoor we uitstekend slapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *