Dag 30. 21 juli.

Ik was redelijk bijtijds in de cottage terug en het nare gevoel dat me in de greep had, werd niet minder bij de herinnering aan de heerlijke nacht en het vreemde afscheid daarna. Tijdens de show was ik genoeg afgeleid geweest, helemaal vanwege de kennismaking met Donald, maar hier in de stilte van de bergen miste ik Craig verschrikkelijk. Voortdurend checkte ik of er niet een berichtje van hem was gekomen en toen ik na het eten nog niets had gehoord, besloot ik zelf iets te sturen. Ik probeerde het zo opgewekt en nonchalant mogelijk te laten zijn: “Hallo lief, heb je een goede reis gehad? Is alles gelukt? Ik mis je.. xxx” Maar er kwam geen antwoord en uiteindelijk was ik de logeerkamer in gegaan, teleurgesteld en moe.

Doordat ik vroeg in slaap was gevallen was ik ook vroeg wakker geworden. Er was geen antwoord van Craig. Ik maakte een ontbijt en probeerde me zo goed mogelijk te concentreren om het interview uit te schrijven. Het was niet heel ingewikkeld. Jack was een gemakkelijke causeur geweest. Ik schreef de laatste column over het festival, corrigeerde er het een en ander aan en ging toen naar de dam om aan de oever van het meer alles te verzenden. Daarna bleef ik werkeloos zitten. Zodra Jack zijn toestemming had gegeven of wat wijzigingen wilde aanbrengen, zou het interview naar de redactie gaan en dan was ik werkelijk helemaal klaar. En moest ik een plan gaan maken wat ik verder zou gaan doen. Natuurlijk was het fijn om voor een laatste keer naar Cannich te gaan om afscheid te nemen van Don, misschien wel met Donald en Pat erbij. En ik wilde ook nog een keer naar “het Huis.” Maar boven alles wilde ik Craigs stem horen. Hem horen zeggen dat we wel een modus gingen vinden om elkaar te blijven zien. Dus ik durfde nog niet definitief een terugvlucht te boeken ook al was mijn taak volbracht. De huur van de cottage, de huur van de auto, dat alles zou ik laten doorgaan op mijn eigen kosten totdat ik wist waar ik aan toe zou zijn. Om over een paar dagen met Marianne op het Leidseplein te zitten was een aanlokkelijke gedachte, maar tegen een prijs die ik nog niet kon betalen.

Ik keek voor de zoveelste keer op mijn Iphone en realiseerde me ineens dat er wel een vinkje stond dat mijn boodschap verzonden was, maar nog niet dat het gelezen was. Dat vond ik merkwaardig. Craig reageerde over het algemeen vrij snel op berichtjes en dat hij sinds gisteren niet meer online was geweest was niets voor hem. Bovendien, hoe langer het duurde dat ik niets van hem hoorde, hoe vreemder ik het vond. Want onze dagen en nachten samen konden in mijn beleving onmogelijk slechts een luchtige flirt zijn geweest. Ik bleef nog wat bij de dam hangen in de hoop dat ik in ieder geval van Jack een fiat zou krijgen maar ook dat bleef uit. Ging toen naar Dingwall voor een paar boodschappen, besloot buiten het stadje op een terrasje te gaan zitten met een tijdschrift en kon mijn draai niet vinden. Het was alsof ik in een gat gevallen was. De afgelopen maand hadden mijn dagen en zelfs sommige nachten alleen maar gedraaid om die rare opdracht. Het was mijn leven gaan beheersen en het had mijn hart gestolen. En nu wist ik werkelijk niet wat ik met mezelf aan moest. Het was ondertussen al middag en in gedachten was ik in Birmingham. Waren Don en Craig al daar, zaten ze met elkaar te wachten? Wat was dan toch die “kostbaarheid” waar ik voor naar hier was gekomen en wat door de weken heen uitgegroeid leek te zijn tot een volwaardige erfenis? Wie van de twee mannen zou het in ontvangst mogen nemen? Naarmate ik er meer over speculeerde op het terrasje, hoe ge├»rriteerder ik werd dat ik op het “moment supreme” opzij gezet was. En dat noch Malcolm, noch Craig de moeite hadden genomen om me op de hoogte te houden.

Ik besloot om in Dingwall te blijven eten ondanks de boodschappen die ik gedaan had. Ik kon me er eenvoudig niet toe zetten om terug te gaan naar de cottage. Dus ik bestelde wat knoflookbrood met een groene salade en probeerde het zo prettig mogelijk te vinden. Het was nu half zes. De bijeenkomst zou toch zeker voorbij zijn. Craig had een vervanger voor het optreden van vanavond moeten regelen. Maar zou hij wel terug naar Edinburgh gaan? Misschien ging hij terug naar Newcastle, naar zijn ouders. Tot mijn schaamte zag ik nu pas in wat Craig aan kilometers had moeten rijden in de afgelopen dagen. Dat ik eigenlijk wat bozig was omdat hij niet meer 6 uur terug wilde rijden. Het was niet sierlijk van me en ik schaarde het onder dat verwende deel van mijn karakter. Toch bleef er iets van binnen na-mopperen. Hij had op zijn minst een berichtje kunnen sturen dat hij in Newcastle was aangekomen. Of dat hij in Birmingham was. Of, en dat nog het meest, dat hij mijn boodschap had gelezen.

Terug in de cottage begon ik allerlei dingen op te ruimen. Ik haalde het hemelbed af, daar zou ik sowieso niet meer in slapen en deed de lakens in de wasmachine. Ik maakte de grote badkamer schoon, het bad op pootjes met het uitzicht op het meer, want ik wilde toch niet meer in deze ruimte zijn en haalde de handdoeken uit de wasmand. Toen ik de machine aan wilde zetten en er een bolletje wasmiddel in deed, voelde ik met mijn vingers iets hards in een van de slopen. Ik haalde het eruit en zag toen dat het de Iphone van Craig was. Met veel gemiste oproepen waaronder meerdere malen het nummer van Malcolm. En mijn berichtje.

Ik zette de machine aan, schonk een glas wijn in en belde naar Malcolm. Ik moest nu echt iets weten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *