Dag 30. 21 Juli. Avond.

Het duurde behoorlijk lang, maar uiteindelijk nam hij toch op. Het klonk alsof hij in een lege hal zat. “Malcolm, hoe gaat het allemaal? Ik heb niets meer van je gehoord, is de bijeenkomst geweest?” Craigs naam liet ik even achterwege, in verband met de “belangenverstrengeling.” Ik wilde niet dat Malcolm wist dat ik me ongerust begon te maken. “Jaimie, ja, ik had je willen updaten, maar het is allemaal erg heftig geweest. Nadat je gisteren de uittreksels naar me toe had gestuurd moest er toch ook nog het bewijs van inschrijving van Alastair Lockhart in Newcastle zijn. Dus daar ben ik achteraan gegaan en dat was maar goed ook want ik kon zijn zoon niet bereiken, Craig.” Het klonk bijna verwijtend. Maar hier had ik werkelijk niets mee te maken. Ik wist niet eens de voornaam van Craig’s vader. “Craig is eerst naar zijn ouders gegaan toen hij terug was uit Schotland, daar heb ik hem uiteindelijk kunnen bereiken en konden de laatste documenten in een keer geregeld worden. En kon de bijeenkomst vastgelegd worden. Die was vanmiddag. Het was een lange, intensieve sessie voor ons allemaal. En nauwelijks twee uur geleden is de oude man overleden.” Dit was onverwacht. Ik was er stil van.

“Hij zal zich misschien hebben durven overgeven nu hij wist dat hij zijn taak had volbracht.” probeerde ik vol empathie te vissen naar wat die taak was. “Ja, dat denken we ook. Maar omdat we midden in de notariĆ«le afwerking zitten moet het allemaal met een derde raadsman erbij omdat hij gestorven is voordat de acte van overdracht geregistreerd is. Een ingewikkeld proces, maar het komt in orde. Ik ben daarnaast belast met het regelen van de uitvaart als zijn raadsman van de afgelopen tijd.” Ik wilde nog steeds niet informeren naar wat en wie. En Malcolm bleef walgelijk discreet. “Was je client wel blij met de uitkomst?” vroeg ik voorzichtig. “Ja, zeker. Alhoewel hij het onverwacht vond dat het drie kleinzoons waren. En hij er maar twee zag. Hij was verdrietig toen hij hoorde over het onverwachte overlijden van de zoon van Rupert. We hebben dat zo voorzichtig mogelijk gebracht. Al met al is alles naar tevredenheid van hem en de familie geschikt. Hij was helder en monter tot op het laatst. Maar er kwam toch nog onverwacht de gevreesde hartaanval overheen. Hij heeft nu rust.” Hij wilde echt niet meer loslaten. “Malcolm, ik heb vandaag de laatste column en het interview naar de Cannich Gazette gestuurd. In principe ben ik dus klaar. Hoe moet het met de huur van de cottage, kan dat per direct opgezegd worden?” Hij kuchte even. “Het huisje is tot 1 augustus gehuurd en dat valt onder je contract. We hadden de einddatum “tot nader order” gezet en die nader order is vandaag gewijzigd in “tot en met 31 juli.” Dat wil zeggen dat je nog wat vakantie kan vieren. Geef van de week even aan wanneer je terug wilt vliegen, dan regel ik het ticket.” Hij was uiterst zakelijk maar tegelijkertijd lief dat hij me 9 dagen “gaf.” “Ik wilde je nog wel een ding vertellen, Malcolm. Ook al waren we gestopt met het zoeken naar de kleinzoon van de op het schip omgekomen Don Lockhart, ik heb hem toevalligerwijs wel gevonden. Hij woont in Kendal, Donald Macallister, en was gisteren aanwezig in Cannich.” Nu was David verrast. “Dat is bijzonder. We kunnen voor hem niets doen want hij is geen rechtstreekse nazaat, dat weet hij, neem ik aan?” Ik beaamde dat. “Nou, dan ben je dubbel en dwars geslaagd voor je opdracht en dan is een ruime week vakantie helemaal verdiend!” Ik bedankte hem en we braken af met de afspraak dat we elkaar aan het einde van de week zeker nog een keer zouden spreken. Daar had ik tenminste wat aan.

Tijdens ons telefoongesprek was er een boodschap van Don binnengekomen. “Hee meisje, het was een lange zit met een heftige afloop, maar alles is in orde. Morgen bij mijn ouders in de pub? Dan vraag ik Pat ook of hij komt. Kan ik je bijpraten. Uurtje of 5, Happy Hour?” Ik typte snel terug: “Uurtje of 5, prima, ik zal er zijn. Tot morgen!” Ik had hem van alles willen vragen, vooral of hij Craig ook gesproken had maar ik moest mijn ongeduld inslikken. Birmingham was uren ver weg van hier en wellicht dat Don inmiddels op de terugreis was. En Craig kon me niet spreken, simpel omdat zijn telefoon hier lag.

Ik besteed de rest van de avond aan de was, ik keek wat televisie en ging opnieuw bijtijds naar bed. Het zwarte gat was nog steeds voelbaar en ook al wist ik dat Craig me niet had kunnen bellen omdat zijn telefoon in mijn bed had gelegen, toch bleef ik me lichtelijk verongelijkt voelen dat hij niet ten minste had geprobeerd contact met me te zoeken bij zijn ouders thuis of desnoods via Don. En ik was onder de indruk dat de oude man die alle touwtjes al weken lang in handen had gehad, er ineens niet meer was. Net als de onthutsend onverwachte dood van Andrew was ook dit niet wat ik had zien aankomen, zelfs niet nadat Malcolm me eergisteren had duidelijk gemaakt dat het heel slecht ging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *