Dag 31. 22 juli. Onthullingen.

Britney had nog een rondje laten brengen en Don vertelde dat later op de avond ook Donald Mcallister langs zou komen voor een drankje. Ik praatte Pat en Craig bij over hem alhoewel ik merkte dat Don er met Craig over gesproken had. “Hij is hoe dan ook een familielid, alhoewel van de andere tak.” Don ging naar de keuken voor ons eten terwijl Pat, duidelijk een stamgast, met hem mee liep. Craig streelde mijn hand toen we alleen zaten. “Ik vond het zo naar dat ik je niet heb kunnen spreken, lieverd. Mijn telefoon was ik verloren en het was een koortsachtige rit naar mijn ouders. En eigenlijk, tot vanmorgen, is het een voortdurende rollercoaster van toestanden geweest. Mijn vader was erg onder de indruk nadat hij vorige week van het ene op het andere moment geconfronteerd werd met het bestaan van zijn biologische vader, iets wat altijd min of meer verzwegen was. En ineens kwam ik thuis na maanden en had acuut allerlei documenten nodig. En dan die breekbare oude man, zoveel uren verderop in het ziekenhuis in Birmingham, zijn sterven waar we allemaal bij waren. Het regelen van een andere muzikant, dat is onze verantwoording als we door omstandigheden niet kunnen.. Ik verlangde naar je maar kon me onmogelijk los trekken.” hij boog zich naar me over en ik kuste hem met alle liefde die ik in me had, opnieuw beschaamd dat ik zo getwijfeld had. Aan hem en aan ons. “Ik heb Malcolm gesproken, ik weet dat zijn client overleden is. Ik wist niet dat jullie er nog bij waren. En mijn contract loopt tot de 31e door, dus ik heb wat vakantie.” Craigs ogen lichtten op. “Wat heerlijk! Zullen we vannacht hier blijven? Mag ik een stukje vakantie met je mee vieren?” Vakantie met Craig was het meest aanlokkelijke wat ik kon bedenken. Ik zag Marianne’s woorden weer. “Met je hunk de Hooglanden in..” “Het lijkt me heerlijk om samen vakantie te vieren.”

Don en Pat kwamen met met borden, bestek en schalen. Het werd een buitengewoon gezellige en overheerlijke maaltijd. De meest verse gebakken zalm, zo lekker als ik het zelden had geproefd, allerlei beetgare groenten, een vederlichte hollandaisesaus en stukken romige aardappelgratin. Dat in combinatie met het bijzonder aangename gezelschap maakte het tot een feestje. Craig en Don hadden onmiskenbaar dezelfde soort humor en het was fascinerend om te zien hoe snel ze een stevige band aan het opbouwen waren. Zij konden dat. Dat had ik zelf aan den lijve ondervonden. Hoe kort geleden was het nog maar dat ik geen van hen beiden kende en me nu niet meer kon voorstellen dat ze er niet waren? Pat diste ondertussen allerlei sterke verhalen en anekdotes op die ons tot tranen toe lieten schateren van het lachen. Na een verrukkelijk dessert zaten we aan de koffie toen Donald zich bij ons voegde. Hij had Larry de mooie hond bij zich die braaf onder de tafel ging liggen nadat hij van Don een bak water had gekregen. Donald had niet de kenmerkende trekken van de Lockharts die bij Craig en Don op hun gezicht gebeeldhouwd waren, maar hij was evenals zijn verre neven een open en zachtaardig mens met wie het ook onderling klikte. Britney kwam vragen of alles naar onze zin was. “Craig en Jaimie willen graag de laatste kamer, mum. Dan hoeven ze niet terug te rijden.” Pat stond op. “Ik ga wel terug naar huis, beste mensen. Het was een heel aangename avond, maar ik voel aan mijn oude botten dat ze rust nodig hebben. Jaimie, ik ben erg blij dat Morris je naar me toe stuurde en laten we alsjeblieft zo nu en dan wat van elkaar horen!” Ik beloofde hem zeker contact te houden en bedankte hem voor al zijn hulp en de prachtige foto. Met een armzwaai ging hij de deur uit. “Een bijzondere man.” zuchtte ik.

Craig aaide me over mijn arm. “Jij bent een bijzondere vrouw.” begon hij. Don stond op en vulde aan: “Je bent heel bijzonder, Jaimie en je hebt heel bijzonder werk gedaan. Daarom gaan we nu aan de whisky en willen Craig en ik je op de hoogte brengen van ons avontuur.” Britney kwam met een fles Dalwhinnie bij ons zitten en Don schonk voor ons allemaal een “dram” in. “Lieve Jaimie, lieve mam, beste Donald. Craig en ik zijn heel erg verrast geweest dat Jaimie ons na een lange zoektocht bij elkaar heeft gebracht als neven en kleinzonen van Don Lockhart senior. En we waren nog verbaasder dat we zo snel werden opgeroepen door Malcolm Macleary. Wat niet overbodig was, zo bleek. Opa Don heeft een jaar of vijftien geleden aan zijn oude schoolvriend, Peter Robertson, een certificaat toevertrouwd dat hij aan zijn kleinzoon moest geven voor zijn veertigste verjaardag als hij er zelf niet meer zou zijn. Er was verwarring om wie van ons het zou gaan. Andrew, de kleinzoon op Guernsey, leek niet degene te zijn die Don senior bedoelde, ook al was het van belang dat Jaimie hem vond. Mr. Robertson was ervan overtuigd dat ik degene was die zijn vriend bedoelde, ook al ben ik twee jaar “te jong,” maar toen bleek dat Craig de zoon was van het -in opa’s ogen- verloren gewaande kind, werd het even lastig. Want hoe blij zou Don senior zijn geweest als hij geweten had dat hij nog een derde kleinzoon had. Was hij misschien toch degene geweest die opa bedoelde? Kort en goed, het certificaat wat in de eerste instantie voor mij zou zijn, wordt nu omgezet zodat het op onze beider naam komt. De erfenis wordt dus door Craig en mij gedeeld en Peter Robertson heeft dat zelf gelukkig nog kunnen vastleggen terwijl hij bij zinnen was. Het houdt in dat er in de distilleerderij op Islay een volledig vat whisky ligt dat in 1967 door Don senior gekocht is. Het is een whisky uit deze omgeving maar de distilleerderij is in 1970 gestopt, vandaar dat het is overgebracht naar Islay. De huidige marktwaarde loopt tegen de 21000.000 pond, al naar gelang de hoeveelheid flessen die eruit gebotteld kunnen worden. Het is een zogenaamd “Sherry Butt” vat van Amerikaans eiken met een inhoud van 500 liter. Momenteel gaan ze uit van zo’n 300 flessen omdat er een deel door de jaren heen verdampt is, “opbrengst voor de engelen,” wordt dat genoemd. Maar een enkele fles zal al gauw voor 7000 pond verkocht kunnen worden. Craig en ik moeten ons dus rustig gaan ori├źnteren in de wondere wereld van de whiskybeleggers.” Er viel een eerbiedige stilte. Britney snufte. “Ach, mijn schoonvader.. wat een schitterend gebaar en zo fijn dat het tot een verdeling heeft kunnen komen.” Don sloeg zijn arm om zijn moeder heen. “Gisterenavond hebben Don en ik het er vanzelfsprekend uitvoerig over gehad. Zodra we exact weten om wat voor een bedrag het precies gaat, en daar kunnen nog wel de nodige maanden overheen gaan, willen we beiden dat er een bepaald percentage naar de zusters van Andrew gaat. Maar Donald, ook jou willen we er in betrekken en laten vastleggen dat er een deel jou toekomt. We zullen dat allemaal door Peter’s raadsheren laten uitzoeken en berekenen. Want uiteindelijk zijn we allemaal nazaten van de eerste Lockharts op Guisachan en dat de Clearances hen uit elkaar heeft getrokken mag geen reden zijn om niet tot de familie te behoren.” vulde Craig zijn neef aan. Nu was het Donald, die schor klonk. “Mijn hemel, mannen, wat een vorstelijke gedachte. Ik ben sprakeloos. En dan te bedenken dat ik door toeval door Jaimie werd aangesproken. Want ik zou eigenlijk helemaal niet naar de show gaan. Wat is dit prachtig.” Hij stond op en trok Don en Craig in een ontroerde omhelzing. Britney greep over de tafel naar mijn hand. “Wie had dat ooit kunnen bedenken, toen je hier binnen stapte..” zei ze met tranen in haar ogen. De mannen waren weer gaan zitten, we proostten met onze 12 jaar jonge whisky van 50 pond de fles. Ik wist niets uit te brengen. De opgetogen gesprekken gingen langs me heen. Ik hoorde Don zeggen dat hij zeker een bedrag zou gaan doneren ten behoeve van de restauratie van Guisachan en de keuken van de pub wilde moderniseren, waardoor Britney opnieuw moest snuffen. Craig had het over een fonds voor gehandicapte kinderen die hij van instrumenten en muzieklessen wilde voorzien, waar Donald op in sprong door zijn hulp voor de organisatie daarvan aan te bieden. En ik keek van de een naar de ander met een steeds groter groeiend gevoel van liefde. De whisky verspreidde een diep warme gloed in mijn keel en innerlijk. Don vulde de glazen nog een beetje bij. “Lieve Jaimie, weet wel dat we jou zeker niet zullen vergeten in de uiteindelijke verdeling. Want tenslotte ben jij degene die ervoor heeft gezorgd dat we elkaar hebben leren kennen en we beiden door Peter zijn erkend.” Nu was het mijn beurt om te gaan sniffen. “Ik heb jullie toch al als mijn vrienden.” hikte ik, diep dankbaar. Er werd gelachen. “Maar deze vriend is je geliefde en wil jou dichterbij zich hebben, dus zal daarvoor met het grootste plezier in de buidel tasten.” zei Craig en sloeg een arm om me heen. “En deze vriend is niet jouw geliefde, maar wil dat ook.” lachte Don. “Al is het maar om zo nu en dan mee te gaan om een baljurk uit te kiezen.” Nu moest ik ook lachen. Don vertelde over onze winkelmiddag in Inverness aan zijn moeder, die ondertussen haar tranen had gedroogd.

Uren later lag ik tegen Craig aan in een gerieflijk hotelbed en luisterde naar zijn regelmatige ademhaling. De slaap wilde me niet meenemen omdat ik te gelukkig was. “Ik hoop minstens zo veel jaren samen te zijn als de whisky in dat vat heeft liggen rijpen.” had hij me toegefluisterd tussen kussen door. En die hoop was precies de mijne.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *